مُداوَمَةُ الذِّكْرِ قُوْتُ الأَرْواحِ وَمِفْتاحُ الصلاح . « 1 » مداومت بر ذكر ، خوراك روح و كليد صلاح و پاكى است . انسان در خواهش روزى معنوى هيچ محدوديّت ندارد ؛ زيرا ظرف وجود انسان از جهت روح و باطن مجرّد است و مىتواند سير معنوى بىپايان داشته باشد . پس روزى معنوى او نيز مىتواند نامحدود باشد . خداوند حكيم رزق مادّى بندگانش را بر پايهء حكمت تنظيم نموده است و به هر كس به فراخور حالش روزى مىدهد و در روزى معنوى نيز اين چنين تقدير نموده كه بندهء مؤمن در راه قرب و وصالش به اندازهء توان ، موانع را كنار زده و ظرف وجود خود را گسترش دهد و قابليّت خود را براى پذيرش حق و روزى معنوى بيشتر نمايد . واقعيّت روزى گسترده اين است كه در دعا بخواند : خدايا ! به من گشايش بده تا نيازمند نباشم نه آن كه افزون‌تر از نيازم باشد . ولى گستردگى در روزى معنوى بىپايان است ، چرا كه خداوند متعال حقيقت بىپايان است و روزى بىپايان نمىتواند چيزى جز رسيدن به آن حقيقت باشد . انسان در سير معنوى خود به جايى مىرسد كه حق ، خوراكش مىشود و چيزى جز حق نمىتواند او را سير كند . معانى طيّبات در كلام بزرگان مراد از طيّبات ، آنچه را پاك باشد گويند ، مگر در كتاب و حديث دليلى بر حرمت باشد . برخى گفته‌اند :

--> ( 1 ) - غرر الحكم : 189 ، حديث 3661 ؛ عيون الحكم والمواعظ : 487 .